බිං අඟලක අයිතිය එක්ක...

මම මගේ ජීවිතයේ ඉහලින්ම තබාගෙන උන්නු ඉලක්කයකට ඊයේ ලඟා උනා. ඒ සතුට නිම් හිම් නෑ. මේ මහපොළොවේ බිං අඟලක්වත් අයිතිව නැතුව උන්න කාලේ දැන් ඉවරයි. මට මගේම කියලා කොටහක් තාවකාලිකව හරි අයිති උනා (තාවකාලිකව කියලා කිව්වේ අපි මැරුනම ඕවා උස්සාගෙන යන්නෙ නැති නිසා )

ඉගෙන ගැනීම ආසාව තදින්ම දැනුන කාලෙක , ඉගෙන ගන්න ඕනෑ මුදල් හදල් අතේ නැතුව උන්න කාලෙක, මට මගේ කියලා අම්මාගෙන ලැබුන ඉඩම් කොටහ විකුනලා දමන්න උනා. ඒ අවස්ථාවේදී ගන්න පූළුවන් හොඳම තීරණයක් හැටියට තිබුනේ ඒක විතරමයි. ඒත් එදා දවසේදී මගේම සහෝදරයා මට කියපු දේ අදටත් මට මතකයි.

" තියෙන ඒවා විකුණලා දාලා මා ලඟ වැටෙන්නද හිතාගෙන ඉන්නේ ?... "

ඔය වචනත් එක්ක මම සෑහෙන කාලයක් ජීවත් උනා.  ඒ ගැන හිත හිතා ජීවත් උනා. එතකොට මට මහගෙදර දැනුනේ පිට තැනක් වගේ. ඒකෙ අයිතිය තිබුනේ මගේ සහෝදරයාට.. එයා ලංකාවේ ඉන්න කාලෙට මම ඒ ගෙදර පැත්ත පලාතේ ගියේ නෑ. වෛරයක් හන්දා වත් එකට එක කරන අදහසිනුත් නෙමේ. ඒත් මොකද්දෝ දෙයක් අර වචනවල මට දැනුන නිසා..

මට තදින්ම ඕනෑකම තිබුනේ ඉඩම් කෑල්ලක් අරගන්න. කොළඹට කිට්ටුව. ඒක හිතන තරම් ලෙහෙසි දෙයක් උනේ නෑ මට. මාසයක් පුරාවට රෑ දවල් මහන්සි වෙලා ගන්න පඩි පතෙන් කරන්න හුඟාක් දේවල් තිබුනා. අම්මගෙ වියදම්, එයාගෙ බෙහෙත් හේත්, ගෙවල් කුලී, බිල් ගෙවීම්, කන බොන වියදම් එක්ක මහා ගාණක් ඉතුරු කරගන්න එක ලේසි දෙයක් නෙමේ. ඒත් උත්සාහයක් තිබුනා.

දන්න කියන හැමෝම කිව්වේ බැංකුවකින් ණයක් අරන් ඉඩමක් ගන්න කියන එක උනත්, මම ඒ ගැන හුඟාක් හිතුවා. මගේ පඩි පතෙන් ණයට කැපුනම ඉඩම විතරක් තියාගෙන මොනවා කරන්නද ?

අවුරුදු කීපයක් සකසුරුවමින් යමක් ඉතිරි කරගන්න මට පුළුවන් උනා. ලෝබකම් කලයුතු තැන් වලදී ලෝබ කම් කලා. අයෝජණයක් කරන්න තරම් දෙයක් තිබුනේ නෑ. සීට්ටු ගැන දන්නා දෙයක් නැති හන්දා සීට්ටුවලට ගියෙත් නෑ. ඒත් හිතවතෙකුගේ උපදෙසක් උඩදී මීට අවුරුදු තුනකට කලින් අතේ ඉතිරි උන මුදලකින් රත්තරන් පවුම් කීපයක් අරගෙන තිබුනා. ඒක හොඳ ආයෝජණයක් කියන එක පැහැදිලි උනේ පහු ගිය අවුරුදු දෙකක කාලයක් ඇතුලත ඉහළටම ගිය රත්තරන් මිළ නිසාමයි. එයින් මට  සැළකිය යුතු වාසියක් ලැබුනා.

ගැහැණුන්ගේ අවශ්‍යතා හරිම සංකීර්ණ උනත් අවස්ථාවේ හැටියට යම් යම් වියදම් මම හිතා මතාම කප්පාදු කර දැම්මා. ඒ නිසාම මගේ ඉලක්කයට යන්නට හැකියාවක් ලැබුනා. අතේ තිබුන මුදල ප්‍රමාණවත් නොවුන හන්දම මගේ දයාබර යෙහෙළියගේ අනුග්‍රහයත් මට ලැබුනා. ණය මුදලක් හැටියට. කිසිදු පොළියක් නැතුව ගෙවා දමන්න පුළුවන් නිසා ඒක මහ පහසුවක්.

ඉඩම ලැබුනේ කඩුවෙල ප්‍රදේශයේ පිට්ටුගල අවටින්.ප්‍රධාණ පාරට මීටර 50 විතර නිසාත්, ඉඩම අවට පරිසරයත්, පදිංචිව ඉන්නා මිනිසුන්ගේ දයාබරබවත් නිසාම දෙවරක් නොසිතාම ඉඩම මිළදී ගන්න හැකි උනා. මහා විශාල ඉඩමක් නෙමේ. පර්චර්ස් 6ක කොටහක්. ඒ ප්‍රමාණය මට හොඳමට ඇති.

ඊයේ ඉඩම මගේ නමට පැවරුණා. ඇත්තටම ඒ වෙලාවේදී දැනුන හැඟීම මොන වගේද කියන්න මට අදහස් එන්නෙ නැති තරම්. ඒ සතුට දිගින් පළලින් විස්තර කරන්නට අපහසුයි.

බැංකු ණයක් අරගෙන මට පුළුවන් හැටියට නිවසක් ඉදිකරන්න බලාපොරොත්තුවක් හිතේ තියෙනවා. මුළින්ම අත්තිවාරම විතරක් දමා එක කාමරයක් , කුස්සියක් , නානකාමරයක් අටවා ගන්නට පුළුවන්නම්... මට ඒ ඇති. අවුරුදු ගාණක් ගෙවල් කුලී ගෙවීමෙන් නිකරුනේ ලොකු මුදලක් නාස්ති වෙන එකේ බාගෙට උනත් අටවා ගත්ත තමන්ගේ තැනක ඉන්න තියෙනවා නම් මොන තරම් හොඳද...

අද වෙද්දී මේ මහ පොළොවේ මටයි කියලා බිං අඟලක් තියෙනවා. කවදා හරි දවසක් පුංචි නිවහනක් ඒ බිමේ හැදේවී...මගේ ඊ ලඟ ඉලක්කය ඒයයි..

*****************************************************************

පලි

පහුගිය දවස්වල බ්ලොග් ලෝකයේ අහපු දැකපු සමහර දේ නිසා ලියන්නත් කියවන්නත් එපා වෙලා කිව්වොත් ඒක හරියටම හරි. මට ලැබුන ඇතැම් කුණු හරුප  කොමෙන්ටු සහ ලිපි එක්ක..හිතට දැනුනේ කළකිරීමක් නෙමේ අප්පිරියාවක්. මේ ලිපි හෝ කොමෙන්ටු දමන්නේ බ්ලොග් ලියන කියවන මෙතනම ඉන්න කොටසක් නේද කියන හැඟීම හිතේ කොනක ඇති උනා. මා ගැන කිසිම දෙයක් නොදැන එක එක්කෙනාට මාව සමාන කරමින් ඇස් වලින් දකින්න අපහසු තිත්ත කුණු හරුප කියන අය තමන්ටම පව් එකතු කර ගන්නවා විතරයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ

යාදිසං වපතේ බීජං, තාදිසං හරතෙ ඵලං

              (යම්කිසි බීජයක් වපුරන්නේ නම් , එබඳුම ඵලයක්ම ලබන්නේය )

දාංගලේ තරමට වින්නැහි...

අපේ අයියට පොඩි කාලෙ තිබුනේ පුදුම දාංගලයක්. අපේ අම්මා කියනවා වගේ " මහ පොළොවෙ නම් උන්නේ නෑ ".. අයියලාගෙ ඉස්කෝලෙන් උනත් වැඩිපුර චෝදනා පත්‍ර ආවේ අපේ අයියට. නරක වැඩ කරලා එහෙම නම් නෙමේ. තිබුන දාංගලේ හින්දමයි..

අම්මගෙ කතාව හරි. අපේ අයිය පොළොවේ ඉන්නවට වඩා පොළොව මට්ටමෙන් උඩ ඉන්න තමයි ඒ කාලේ වැඩි පුර උවමනාව තිබුනේ. ගස් උඩ, මේසේ උඩ, පුටු උඩ, ජනේල වල එල්ලීගෙන, හපොයි එයාට තිබ්බ එහෙමත් ගායක්.

අපේ අම්මා පණ දාගෙන හෝදලා වේලලා..සීරුවට මැදලා අයියට අන්දලා යවන ඇඳුම..ඉස්කෝලෙ ඇරිලා එන වෙලාවට තියෙන්නෙ කළු පාටට..කුණු දූවිලි, මඩ, නාවර වලින් වැහිලා...කහට ගෑවිලා නැති එකම එක ඇඳුමක්වත් එයාට තිබුනෙත් නෑ. ඇයි ඉතින් තියෙන දාංගලේට ඇඳුම්වල කහට නොගාගෙන ඉදීවිද... කජු හැදෙන කාලෙට කජු කිරි වලින් ඇඳුම් විනාසයි..මාදං, බලු දං එහෙම හැදෙන කාලෙට ඇඳුම් දම් පාටයි...අඹ හැදෙන කාලෙටත් ඒ සෙතේම තමා..

මට මතක කාලෙ ඉඳන් එයාගේ ඔළුවේ නොපැලුන තැනක් නෑ. (දැනටත් නළලේ ඒ තුවාල කැළල් එලෙසටම තියෙනවා ) අඩුම තරමින් සති දෙකකට සැරයක්වත් ඔළුව පලා ගන්නවා. තාත්තත් නැති ගෙදර අම්මගෙ මහන්සියෙන්නෙ අපේ බඩ ගින්දර නිවුනේ. කොහෙද අම්මට එක මාසයක් හරියට වැඩට යන්න බැරි වෙනවා. කොයි වෙලාවේ ඉස්කෝලෙන් පණිවිඩයක් ඒවිද හිත හිතාලු අම්මා වැඩ කරන්නේ..එක්කෝ ඉස්කෝලෙ ඩෙස්ක් එකක් උඩට නැගලා වැටිලා ඔළුව පලාගෙන...නැත්තම් ඉන්ටවල් එකේදී එයාගෙ යාළු නඩේ එක්ක දුවලා වැටිලා ගල් ගෙඩියක ඔළුව වද්දගෙන...මොකක්ම හරි එකක් වරදින්නෙම නෑ..

ඔය ඔළුව තුවාල කරගන්න එකත් ගොඩින් බේරගන්න පුළුවන් හැටියට නම් නෙමේ කරගන්නේ. අඩුම තරමින් මැහුම් තුන හතරක්වත් දාන්න වෙනවා. ලේ පෙරාගෙන ඉන්න අයියව අම්මා උස්සාගෙන දුවනවා බේත් සාප්පු ගානේ.. හොඳම වැඩේ කියන්නේ හිරි වට්ටන්නෙවත් නැතුව මැහුම් දානකොටවත් අයියා නෙමේලු එක කඳුලක් වට්ටන්නේ..ගාණක් නැති ගානට දත් මිටි කාගෙන ඉන්නවලු..හැබැයි ඉතින් ගාණට එයාට ලැබෙන්නෙ ගෙදර ආවම තමා.. ඔළුව පැලුන තුවාලය දෙපිටෙන් යන්න අම්මා දෙනවා හොඳ පාරවල් දෙක තුනක්. ඒත් ඉතින් අයියා නෙමේ " හ්ම්ම්ම් " කියන්නේ...රිදෙන්නම ගහලා ඉවර වෙලා අම්මම පැත්තකට වෙලා හූල්ලන්න ගන්නවා. ගහපු දුකට..

අපේ ගෙවල් කිට්ටුව උන්නා ඩිස්පැන්සරියක බෙහෙත් කලවම් කරපු අන්කල් කෙනෙක්. එයාගෙ ගෙදර පොඩි පොඩි තුවාල වලට බෙහෙත් එහෙම දානවා. අයියා ඉතින් ඔළුව පලා නොගත්තත් දණහිසක්, වැලමිටක් හරි තුවාල කර ගන්නෙ නැති දවසක් නෑනේ..හෙමීට දිව්වත්...හයියෙන් දිව්වත්...ඇවිද්දත් , බයිසිකලේ පැද්දත්…තුවාලයක්ම තමා...හි හි හී

අම්මා වැඩ ඇරිලා ගෙදර එන වෙලාවට තමා අපේ ගෙදර යුද්ධ පිටිය වෙන්නේ..ගෙදර ආව ගමන් අම්මට තියෙන පළවෙනි රාජකාරිය තමා අපි දෙන්නව ලිඳ ලඟට ඇදන් ගිහින් ඇඟ සෝදවන එක.. මට නම් ඒක තමා ඒ කාලේ මේ ලෝකේ තිබුන ලොකුම වද හිංසාව.. අර පැත්තට මේ පැත්තට හරව හරවා ඇඟේ හම ගහන තාලෙට කුණු අතුල්ලනවා.. පූස් පැටියා වගේ පාඩුවේ පැත්තකට වෙලා කුණු දූවිලි ගාගන්නෙ නැතුව සෙල්ලම් කරන මගේ ඇඟත් අම්මා අර තරම් රිද්ද රිද්ද කුණු අරින්න හදනවා නම්...අයියා ගැන මොන කතාද...අම්මා අයියව හෝදන්නෙ බැන බැන..දැන් මතක් වෙද්දී හිනාත් යනවා අප්පා...

ලිද ලඟ යුද්දෙන් පස්සෙ අම්මා ඊ ලඟට අයියව ඇදන් යන්නේ අර තුවාලවලට බෙහෙත් දාන ගෙදරට..ඔය ගමනට මාත් ඇදිලා යනවා. ඒ තමා මම ආසම දේ..ඒ අන්කල් අයියව පුටුවක වාඩි කරවලා..තුවාලය තියෙන තැන හොඳට බලනවා. ඊට පස්සේ කතුරක් අරන් පුළුන් කෑල්ලක් ඒකෙ දවටලා...අනිත් අතින් මොනාදෝ බෝතලයක් ගන්නවා. ඒකේ මූඩිය ඇරලා කතුරේ දවටපු පුළුන් කෑල්ල බෝතලේ ඇතුලට දාලා ගන්න දියරකින් තුවාලය පිහ දානවා...ඒ වෙලාවට අයියා ඉන්නේ පුටුවේ නම් නෙමේ..දුවන්න ලැහැස්ති වෙලා.. දැවිල්ලට...මට හරි සතුටුයි ඒක බලාගෙන ඉද්දී...ඊටත් පස්සේ තවත් ගෝස් කෑල්ලක් අරන් ඒකේ දම්පාට බෙහෙතක් දාලා ඒක තුවාලය උඩින් දමලා ඊට උඩින් තවත් ගෝස් කෑල්ලක් තියලා ප්ලාස්ටර් දෙක තුනක් දානවා..ඔන්න බේත් දමලා ඉවරයි..

ඔය බෙහෙත් ටික කකුලේ තියෙන්නෙ ගෙදර එනකල් විතරයි. අයියගෙ වැඩේම අර ප්ලාස්ටර් කෑලි ගලවන එකයි..ආයෙම අලවන එකයි.. පහුවදා උදේ වෙද්දී තුවාලෙ විතරයි..බෙහෙත් දාපු ටික නෑ...

අපේ ගේ ඉස්සරහා තිබුනා පේර ගහක්. අයියගෙ වැඩේම ඔය පේර ගහේ තියෙන අතුවල එල්ලෙන එක. ඒක හරි භයානය වැඩක්. මොකද පේර ගහ කිට්ටුවම මහා විසාලෙට තිබ්බ තේක්ක ගහකින් මතුවෙලා එළියට ආපු මුල් වගයකුත් තිබුනා.අයියට ඒවල වගක් නෑ. එයා එල්ලෙනවා පේර අතුවල.. ටාසන් වැලේ එල්ලෙනවා වගේ...දවසක් අයියගෙ සෙල්ලම ලෙල්ලම උනා. මම බලාගෙන ඉද්දිම මෙන්න මෙයාව වැටුනා පේර අත්තත් කඩාගෙන... අයියෝ මට ගිය හිනාව ( නරක නංගෙක් තමා ඉතින් අයියා වැටුනම හිනා වෙන්නේ .. :) ඒත් ඉතින් මෙයාගේ වැඩවලට හිනා යන්නෙ නැද්ද... J

අයියා ගහෙන්වැටුනා වැටුනාමයි කිසිම හැලහොල්මනක් නෑ. මම හිතුවේ වැටුන ලැජ්ජාවට එයා එහෙම ඇති කියලා. මට තේරෙන මඟුලක් තියෙනවයෑ..විනාඩි පහ දහයක් ගියත් මෙයා සද්ද නැති නිසා මම ලඟට ගියා..

 " අයියේ නැගිටිනවකො.." කිව්වත් ම්හ්හු..සද්දයක්වත් නෑ. හරිනේ..අයියා මැරිලා තමා.. එතකොටනම් මම බය උනා හොඳටෝම.. වැටෙන් පැනලා දිව්වා අපේ පොඩි මාමලාගෙ ගෙදරට..ගිහින් කිව්වා විස්තරේ නැන්දට. ඇයි ඉතින් අම්මත් ගෙදර නෑනේ..නැන්දා දුවලා ඇවිත් බලද්දී අයියට සිහිය නෑලූ.. හප්පේ...ඉස්පිරිතාලේ අරන් ගියාට පස්සෙ තමා විස්තරේ දන්නෙ..අයියගෙ අත වැලමිට ලඟින් කැඩිලලු වැටුන පාරට..ඔන්න එයාට ඉස්පිරිතාලෙත් ඉන්න උනා ඒ වැඩෙන්.

මාස ගානක් ගිහින් අත සනීප උනා කියමුකෝ..ඒත් නැවතුනේ නෑ එයාගෙ දැඟලිල්ල.ගෙවල් කිට්ටුව උන්න අයියගෙ යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර තිබුන මාදං ගහකට නැගලා අයියයි යාලුවයි දෙන්නම.. යාලුවගෙ කෙසේ වෙතත් අපේ අයියගෙ දාංගලේ අපි දන්නවනේ..ඔන්න එදත් මෙයා ගහෙන් කරණමක් ගහලා අත කඩාගෙන.. ඒ පාර ඔළුව පලාගන්න එක නැවතිලා අත් කඩා ගන්න ගත්තෙ ඔතැනින් පස්සෙ තමා..… J

ඒ පාර අත කඩාගෙන තිබුනෙත් වැලමිට ලඟින්ම තමා. කලින් කඩා ගත්ත අතේ නම් නෙමේද කොහෙද..අපේ අම්මට කවුද කියලා සිංහල බෙහෙත් කරන්න කියලා. අම්මත් අයියව උස්සාගෙන දුවලා තිබුනා වෙදෙක් ලඟට. ගිහින් ඔන්න අතට පත්තු බැදලා ගෙදර එවලා තිබුනා. එහෙම කියලා අපේ අම්මට ගෙදරටම වෙලා ඉන්නත් බෑනේ..අම්මා උදේට අයියගෙ අතට සාත්තු කරලා, මැල්ලුම් පත්තු බැදලා ගෙදරින් යනවා වැඩට..අයියා ඒ විදියට අත තියාගෙන ඉන්නෙ පැයයි නැත්තම් දෙකයි. එනවා මා ලඟට...

" නංගියා මේක ගලවන්න. දැන් ඇති .."

එහෙම කියද්දී මම දන්න මඟුලක් තියෙනවයෑ. මම පොඩි එකීනේ..අර පත්තු ටික ගලවගන්න අයියට උදව් කරනවා.. බෙහෙත් පත්තු ගලවාගෙන අමාරුවෙන් අත තියාගෙන ඉන්නවා අම්මා හවස ගෙදර එන වෙලාව කිට්ටු වෙනකල්. ඊට පස්සේ ආයෙම මා ලඟ.

" නංගියා...දැන් මේක බඳිමු..."

මාත් ඉතින් දන්න හැටියට අර පත්තු ටික අත වටේ තියලා ඔතනවා රෙදි පටි වලින්. ටික කාලයක් යද්දී තමා වැඩේ තේරුනේ..අර පත්තු ටික බැන්දම අයියට අත රිදෙන්න ගන්නවනේ..මෙයා ඒක ගලවලා අම්මා එන්න කලින් තිබ්බ වගේ ඔතා ගන්නවා..අම්මව එහෙම රවටලා එයාගෙ අතම තමා වනසගෙන තිබුනේ..අත කැඩිච්ච තැනින් හයිවෙලාලු. අයියගෙ අත නමන්න බැරි උනා අන්තීමෙදී.. (පස්සෙ කාලෙක ඒ අත ආයෙම කඩලා ප්ලාස්ටර් දාලා හැදුවද කොහෙද )

එතැනින් නැවතුනෙත් නෑ මගෙ හිතේ..තව කීප සැරයක් අත පය කඩා ගත්තා..ටිකක් ලොකු උනාට පස්සෙ ( අවු: 15-16 විතර ) තමා ඔය දැඟලිල්ල ටිකක් හරි නැවතුනේ. මොන දේක සීමාවක් තිබුනත්...අපේ අයියට නම් ඒ සීමාව ගෑවිලාවත් තිබුනේ නැද්ද කොහෙද..කොල්ලෝ කොහොමත් පොඩි කාලෙදී දඟයි තමා..නාහෙට අහන්නෙත් නෑ තමා..ඒත් මෙච්චර හරියක්.... මෙච්චර අත පය කඩා ගත්තු, ඔළුව පලා ගත්තු කෙනෙක් තවත් නැතුව ඇති..

දැන් නම් ඉතින් සාන්ත දාන්ත තීන්ත කූඩු වගේ. කොච්චර නාහෙට අහන්නැති එකෙක්ව හරි බැන්දට පස්සෙ බිරින්ඳෑ හදා ගන්නවලුනේ....අපේ  අයියටත් එහෙම උනාද කොහෙද..... J

 පින්තූර හොයා ගත්තෙ ගූගල් දෙයියගෙන් තමා

අපේ ගමේ වග තුග ..

මම ඉපදුනේ හැදුනෙ වැඩුනේ පුංචි ඉතාලිය කිට්ටුවම තියෙන පුංචි ගමක. දන්නවනෙ පුංචි ඉතාලිය කියන්නෙ කොහේටද කියලා.ඒ තමා වෙන්නප්පුව. වෙන්නප්පුව අයිති වෙන්නෙ පුත්තලම් දිස්ත්‍රික්කයට. කොළඹ - හලාවත මහා මාර්ගයේ එහෙමත් නැත්තම් A3මාර්ගයේ තමා වෙන්නප්පුව නගරය පිහිටලා තියෙන්නේ. වෙන්නප්පුව නගරයේ ඉඳන් කිලෝමීටර් දෙකක් විතර දකුණුට තියෙන පුංචි ගමක් තමා මගෙ ගම… එක පැත්තකින් ගලා යන ගිං ඔයත්..තවත් පැත්තකින් හැමිල්ටන් ඇළත් යාව ඇති අපේ ගම් පලාත තවමත් ගැමිකම රැඳී තිබෙන ප්‍රදේශයක්.

අපේ ගම් පලාත  ගැන කතා කරද්දී ඒ අවට ඇති අනෙක් ගම් ඉසව් ගැනත් කතා කරන්න වෙනවා. පෝරුතොට , වයික්කාල, දංකොටුව, බෝලවත්ත, නයිනමඩම ,වෙන්නප්පුව, මාරවිල , බොරලැස්ස , ලුණුවිල, කිරිමැටියාන , හාල්දඬුවන, කහටවිල ( බ්ලොග් ලෝකයේ අපේ සහෝදරයෙකුත් ඉන්නවා කහටවිල පැත්තේ ) වගේ ප්‍රදේශ ඊට අයිතියි.

වෙන්නප්පුව ප්‍රදේශය කිව්වම හැමෝම කියන්නෙ " හොඳට කන බොන මිනිස්සු ඉන්න පැත්තක් "ලෙසයි. ඇත්තෙන්ම ඔව්.කිසිම ලෝබ කමක් නොකර හොඳට කන්න බොන්න පුළුවන් මිනිසුන් කොට්ඨාශයක් තමා අපේ ගම් පලාතේ ජීවත් වෙන්නේ. ඒ වගේම ආගන්තුක සත්කාරයට බොහෝම ලැදියි. ප්‍රධාන වශයෙන්ම ආගම කතෝලික. පෘතුගීසීන් ලංකාවේ මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ ආක්‍රමයණ කලායින් පස්සේ පෘතුගීසීන් විසින් ප්‍රචලිත කරපු කතෝලික ආගම අදහන..ඒ වගේම කතෝලික ආගමට බොහෝම ලැදියාවක් දක්වන භක්තිමත් කතෝලික පිරිසක් තමා මේ ප්‍රදේශවල ජීවත් වෙන්නේ. පෘතුගීසි ආක්‍රමණය නිසාම මේ ප්‍රදේශවල පෘතුගීසීන් භාවිතා කල ඇතැම් වචන වගේම නම් පවා තවමත් භාවිතා කරනවා.

උදා ; බත්තලන්ද ( මැටිකෝප්පය ) ,කුඩික්කිය - (කැටය) ඔරසන් - (යාච්ඤා කිරීම)

ඉරිදා දිනවලදී රැකියාවන් කරන සියළුම දෙනා නිවෙස්වල රැඳෙන නිසාම..ඉරිදා උදයේ දේව මෙහෙයට සහභාගි වීම වගේම හොඳින් පිළියල කරගත්තු මස් මාළු එක්ක හොඳ ආහාර වේලක් ගන්න හැම නිවෙසකම අය පුරුදු වෙලා ඉන්නවා. ඒ වගේම දේවස්ථාන එක්ක සම්බන්ධය දැඩියි. හදිසි ගැටළු අවස්ථාවලදී දේවස්ථානයේ පියතුමාගෙන් උපදෙස් ලබාගෙන ගැටළු නිරාකරනය කර ගන්නත් ඔවුන් පුරුදු වෙලා ඉන්නවා. මිනිස්සුන්ගේ ජීවන රටාව හරිම සරළයි. මේ ප්‍රදේශ ආශ්‍රිතව ජීවත් වෙන බොහෝ දෙනා ඥාතීන්. ඒ නිසා ඥාති සම්බන්ධකම් ඉතා ඉහල මට්ටමක තියෙනවා. ඥාති සම්බන්ධකම් වලට කියන නම් උනත් අනිත් ප්‍රදේශ එක්ක ගත්තම ටිකක් වෙනස්.

මේ ප්‍රදේශයට පුංචි ඉතාලිය කියන්නෙ, ඉතාලියේ රැකියාවල නිරත උන බොහෝ දෙනා ජීවත් වෙන නිසයි. අවට ගම්මානවලින් වැඩි දෙනෙක් නිත්‍යානූකූලව හෝ නැතිව ඉතාලිය වැනි යුරෝපා රටවලට සංක්‍රමණය වූ අය. ඒ වගේම විශාල විදේශ විනිමය ප්‍රමාණයක් අපේ රටට ගෙනත් දෙන අය. 1985 වගේ කාලෙක අනවසර සංක්‍රමණයින් ලෙසින් කීප දෙනෙක් මුළින්ම ඉතාලියට ඇතුල් වී තිබෙනවා. 1990 දී වගේ ව්‍යාපාරයක් හැටියට ඉතාලියට ශ්‍රමිකයින් පිටත් කර හරින්නට කීප දෙනෙක් ක්‍රියා කර තිබෙනවා. අය කරලා තියෙන්නේ රුපියල් ලක්ෂ දෙකක පමණ මුදලක්. ඉතා රහසිගතව ධීවර බෝට්ටු මගින් ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනක් කර ලා ඉතාලියට ආසන්න රටකට පිටව ගිහින් එතැන ඉඳලා ඉතා භයානක ක්‍රම මගින් ඉතාලියට ඇතුල් වීමට ඔවුන් උත්සාහ දරා තිබෙනවා. ඒ කාලයේදී බොහෝමයක් දෙනාගේ ජීවිත පවා අහිමි උනාලු. තද සීතලට අසුවීම් සහ ඉතා රහසිගතව ගමන් කල වැසූ " බක්කි බස් " වල පැය ගමන් කිරීම් වලින් හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතාවලින් බොහෝමයක් දෙනාගේ ජීවිත පවා අහිමි උනාලු .

අනවසර සංක්‍රමණයින් හැටියට ඇතුලු උනත්...කාලයක පසුව ලැබෙන වීසා බලපත්‍රය නිසාවට ඔවුන් බොහෝ දුක් විඳ තිබෙනවා. වීසා ලබාගෙන යළිත් ලංකාවට පැමිනෙන්නන්ට ඔවුන්ගේ ඥාති මිත්‍රාදීන් රැගෙන යන්නට අවස්ථාවක් ලැබුන නිසාත්, එරට තුල තිබුන රැකියා ඉල්ලුම නිසා සහ වැටුපේ ප්‍රමාණය ඉහල නිසාත් අනවසරයෙන් ඉතාලියට ඇතුළු වන්නන්ගෙ ප්‍රමාණය දිනෙන් දින ඉහල ගියා. අද වන විට අපේ ප්‍රදේශයේ ඉතා විශාල ප්‍රමාණයක් ඉතාලියේ රැකියාවල නිරත වන්නන්. ඒ හේතුව නිසාම ප්‍රදේශයේ දියුණුව ඉතා ඉහල මට්ටමක තිබෙනවා. සුඛෝපභෝගී නිවාස , යාන වාහන වගේම මුදල් අතිනුත් ඔවුන් ඉතා ඉහල තැනක ඉන්නවා. 1990 කාලයේදී ඉතාලියට යැවීමට අය කල මුදල රුපියල් ලක්ෂ දෙකක ප්‍රමාණයක් උනත්.. අද වන විට එය ලක්ෂ පහළොවකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් දක්වා ඉහල ගිහින්. ඒ වගේම ව්‍යාපාරයක් හැටියට ඉතාලි රටේ වීසා සපයන්නන් අපේ ප්‍රදේශයේ බහුලයි.

මේ ප්‍රදේශය සරු සාර වෙලා තියෙන්නෙ පොල් වලින්. පොල් ත්‍රිකෝණයට අයත් ප්‍රදේශයක් නිසා බොහෝ සරුසාර පොල් වතු දකින්න පුළුවන්.කර්මාන්ත හැටියට ප්‍රධාන වශයෙන් ධීවර කර්මාන්තය ,පොල් හා පොල් ආශ්‍රිතව නිෂ්පාදන සිදු කරන කර්මාන්ත, උළු හා ගඩෝල් කර්මාන්ත ප්‍රධාන තැනක් ගන්නවා. ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන්නෙ මුහුදු බඩ ජීවත් වෙන අය පමණයි. අනෙක් අය සමාන්‍යයෙන් අනෙකුත් රැකියාවල නිරත වෙනවා.

ඉස්සරවෙලාම අපේ ප්‍රදේශයේ තිබෙන උළු නිෂ්පාදන කර්මාන්තය ගැන බලමු. අපේ ප්‍රදේශයේ නිවාස වල වහලය සෙවිලි කරන්නට යොදා ගන්නෙ උළු කැටයි. දැන් දැන් පිටරටින් ගෙන්වන උළු කැට භාවිතා කලත්, ලංකාවේ නිෂ්පාදන කරන උළු කැට වලට තවමත් වෙළඳ පොළේ හොඳ ඉල්ලුමක් තියෙනවා.

වයික්කාල කිව්වම බොහෝ දෙනෙක් දන්නේ උළු නිෂ්පාදන කර්මාන්තශාලා නිසාමයි. මේ ප්‍රදේශයට ආවේනිකව තියෙන මැටි විශේෂයක් නිසාම උළු නිෂ්පාදන මේ ප්‍රදේශවල ප්‍රධාන වශයෙන් සිදු කරනවා. වයික්කාල, බෝලවත්ත , දංකොටුව ඒ අතරින් විශේෂයි.

                                              උළු කර්මාන්තශාලාවක්

මීට අවුරුදු ගණනාවකට කලින් උළු නිෂ්පාදන කටයුතු සිදුවෙලා තියෙන්නෙ ප්‍රධානකොට මිනිස් ශ්‍රමයෙන්. උළු නිෂ්පාදනයට ගන්නා මැටි පදම් කිරීම සිදු කරලා තියෙන්නෙ ශක්තිවන්ත මිනිසුන්ගේ දෙපාවලින්. එහෙම පදම් කරගන්නා මැටි කැට වශයෙන් කපා අච්චුවකට දමා .. ශක්තිමත් මිනිසුන් දෙදෙනෙක් ගේ දෑතින් කරකවන යන්ත්‍රයක් ආධාරයෙන් තලා ගන්නා උළු කැට මද පවනේ වේලා පෝරණුවක පුළුස්සා ගැනීම සිදුවෙලා තියෙනවා. ඒත් කලයාගේ ඇවෑමෙන් යන්ත්‍ර සූත්ත්‍ර භාවිතා කරලා උළු නිෂ්පාදනය දැන් සිදුවෙනවා.

යාන්ත්‍රානු සාරයෙන් අඹරා පදම් කරගන්නා මැටි තවත් යන්ත්‍රයක ආධාරයෙන් උළු කැට ප්‍රමාණයේ කැලි වලට කපා, මේ වගේ යන්ත්‍රයක් ආධාරයෙන් උළු අච්චුවකට දමා උළු කැටයක් නිපදවා ගන්නවා.

                                                  උළු නිෂ්පාදන යන්ත්‍රයක්

ඒ උළු කැටය ලී වලින් තැනුව තැටියත් මතට බාගෙන උළු කැටයේ හැඩය ඉස්මතුවෙන ආකාරයට අනවශ්‍ය දාර කොටස් කපා හරිනවා. 

                                            උළු කැට රහින කාන්තාවන්

මේ සඳහා කාන්තාවන්ගෙ ශ්‍රම දායකත්වය ලබා ගන්නවා. උළු කැට මද පවනේ වියලා ගත යුතුයි. ඒ සදහාම විශේෂයෙන් පොළොවේ සිට ඉහලට තැනුව රාක්ක භාවිතා කරනවා.

                                   රාක්ක උඩ උළු කැට වියැලෙන්නට සකස් කරන කාන්තාවන්

දවස් කීපයක් මද පවනේ වියලා ගන්නා උළු කැට පෝරණුවක ආධාරයෙන් පුළුස්සා ගන්නවා.

                                                                                  උළු පුළුස්සන පෝරණුවක්

උළු තෝරා ගන්නෙ ඉන් පසුවයි. හොඳින් පිළිස්සුන සහ කඩතොළු නොවුන උළු කැට වර්ග කිරීම කරනවා. ඒ නොම්මර 1 , නොම්මර 2 සහ නොම්බර 3 උළු වශයෙන්. උළුවල මිළ ගණන් තීරණය වෙන්නෙ මේ වර්ග කිරීම අනුවයි. මේ දිනවල පවතින මිළ ගණන් අනුව නොම්මර එක උළු කැටයක මිල රුපියල් 25-30 ත් අතර මුදලක පවතිනවා.

                                                                                  අවසානයේදී උළු කැට

සමාන්‍යයෙන් ඇස්බස්ටෝ ෂීට් සෙවිලි කරපු නිවසකට වඩා උළු සෙවිලි කරපු නිවසක සිසිල් බවක් තියෙනවා. මීට වසර කීපයකට කලින් ඉතා දියුණු මට්ටමක තිබුණ උළු නිෂ්පාදන කර්මාන්තශාලා , මේ වෙන විට බොහෝමයක් වැසී ගිහින්. ප්‍රධාන වශයෙන් බලපාන්නේ උළු නිෂ්පාදනයට අවශ්‍ය මැටි ලබා ගැනීමට නොහැකි කමයි. අනවශ්‍ය ලෙස ගැඹුරට මැටි ලබා ගැනීම නිසා වතුර එකතු වී සෑදුන විශාල වතුර වලවල් ආශ්‍රිතව ඇතිවූ මදුරුවන් නිසා ඩෙංගු වැනි රෝගකාරක පැතිරී යාම නිසාම මැටි ලබා ගැනීම තහනම් කොට තිබෙනවා. බංගදෙනිය වගේ දුර බැහැර ප්‍රදේශවලින් මැටි ලබාගෙන දැනට මෙම උළු කර්මාන්තාශාලා සුළු වශයෙන් පවත්වාගෙන ගියත්..බොහෝමයක් කර්මාන්තශාලා මේ වෙන විට වසා දමලා. ඒ නිසාම උළු කැටයක වටිනාකමත් ඉහල ගිහින් තිබෙනවා.

ප ලි

අපේ ගම් පලාත් ගැන කතා කරද්දී කාටත් මතක් වෙන දෙයක් තමා කාලයක් තිස්සේ පවත්වාගෙන ගිය අරක්කු නිෂ්පාදන එහෙමත් නැත්තම් මහාපරිමාණයෙන් කරගෙන ගිය කසිප්පු ජාවාරම්..ඒ ගැන ඊලග පෝස්ටුවෙන් ... J

පින්තූර හොයා ගත්තේ ගූගල් මගින්

දයාබර ඔබ සියළු දෙනාටම සුබ නත්තලක් !

ලතින් භාෂාවෙන් " නතාලිස් " කියන්නෙ " ඉපදුන දවස " කියන එකයි. " නත්තල" කියන වචනය අපිට ලැබිලා තියෙන්නෙ එහෙමයි.නත්තල හෙවත් ජේසු බිළිඳාගේ උපත සමරන්න ලොව පුරා සිටින බිලියන ගණනාවක් වූ කිතුනු බැතිමතුන් මේ වෙද්දී සූදානම් වෙනවා.

හැම තැනකම දකින්න ලැබෙන්නෙ කලබලයක්. එක පැත්තකින්  දෙදහස් දොළහා අවුරුද්ද ගෙවිලා යන්න ඔන්න මෙන්න.. තව පැත්තකින් ලෝක විනාශය ගැන කතා බහ...ඒ එක්කම එලඹෙන නත්තල...

ඔෆීසියෙන් ඊයෙ බෝනස් එකයි..මාසේ පඩියයි දෙකම ලැබුනා...කෙල්ලට වාසියි. සතුටටද කොහෙද කට පිරෙන්න හිනාවකුත් ඇදිලා..හි හී..පෙරුම් පුරාගෙන උන්නෙ ගෙදර යන්න. දවස් කීපයක නිවාඩුවකුත් ලැබෙනවනෙ.. ඒ උනාට පොඩ්ඩක් අසනීපයි. උණ හැදිලා. ඔෆීසියේ හැමෝටම වගේ උණ. ඔන්න ඒ පාර මටත් ඒක බෝවෙලා. හෙට ගෙදර යන්න වෙන්නෙ උණත් අරගෙන...

ගෙදර ගියාම කෑමෙන් නම් අඩුවක් නෑ. මම ආවා කියලා දැනගත්තම අපේ ගෙදරින් විතරක් නෙමේ..වටේ පිටේ ඉන්න නෑදෑ ගෙවල් වලිනුත් කෑම බීම එවනවා. මගේ පංගුව.එතකොට ඉතින් දන්නෙම නැතුව වෙනදට වඩා වැඩිපුර කැවෙනවා... තෙල් කෑමට එහෙම තහංචි දාන්නත් බෑ..... කොහොමත් ගෙදරින් ආපහු එද්දී අඩුම තරමින් කිලෝ එකකින්වත් බර වැඩිවෙලා තියෙයි. :)

පුංචි කාලේ වගේ ආසාවෙන් උඩ පැන්නෙ නැති උනත්...ගෙදර ගිය ගමන් අර මුල්ලකින් අරන් තියලා තියෙන නත්තල් ගහ අරගෙන ..සැරසිලි කරලා ...රජතුන් කට්ටුව එක්ක තියෙන පුංචි ගවලෙනත් ඒ ලඟින්ම තියලා නියොන් බල්බ් වැල එහෙම දාන එක කරන්න වෙන්නෙ මට තමා. පොඩි උන් නැති හන්දා ගෙවල් දොරවල් නම් අස් කරන්න ඕනෙ නෑ. තියෙන හැටියටම ඇති. ඇයි එතකොට කේක් හදන වැඩ..ඒකත් කරන්න වෙන්නෙ මටම තමයි. මේ පාර වෙනසකටත් එක්ක නත්තල් කේක් එකක් හදන්න ඉන්නේ. ඕනා කරන බඩු ඔක්කොම ගත්තා. බ්‍රැන්ඩි ඇරෙන්න...හි හී..ඒක අරන් බස් එකේ ගිහින් පොලීසියෙන් චෙක් කලොත් වස ලැජ්ජාව…

දවස් ගානක් මම ගෙදර ඉන්න හන්දද කොහෙද අම්මත් ඉන්නෙ සතුටින්. හැමදාම කෝල් කරද්දී එන වෙලාව තමා ඉස්සරවෙලාම අහන්නේ. ඒ විතරක්ද..එයා දැම්ම ඉඳන් කෑම බීම හදනවා. ගමේ අච්චාරුව එහෙම දාලත් ඉවරයිලු.. අපේ අම්මා හදන ගමේ අච්චාරුවත් එක්ක විතරක් බත් කන්න පුළුවන්..ඒ තරම් රසයි.

වෙනදා වගේම මේ පාරත් රෑ දොළහට පූජාවට යන්න පුළුවන්. වැස්සේ නැත්තම්. මේ දවස්වල අපේ පැත්තට හොඳටම වහිනවලු. උස්සාගෙන යන්න බඩු ගොඩාරියයි. අම්මට දෙන්න තෑගිබෝග වගේම …අම්මගෙ හිතට සතුටත් අරගෙනයි ගෙදර යන්නෙ.. බරට බරේ ලැපාත් උස්සාගෙන නොයා දාලා යන්නෙ අම්මත් එක්ක ඒ සතුට බෙදා ගන්න ඕනෙ නිසාමයි.නැත්තම් මම ඒකේ එල්ලෙයි. අම්මා තනියම කතා කරයි... එකම බලාපොරොත්තුව ඉන්න දවස් ටික උපරිම සතුටින් ගතකරලා ආයෙම එන්නයි..

ඉතින්... ආයෙම නත්තල් උත්සවයෙන් පස්සෙ හම්බවෙමු..

ලබන්නාවූ නත්තල සාමය සතුට පිරුණු සුබම සුබ නත්තලක් වේවා !