අරක්කු මිනිස්සුන්ව තිරිසනුන් කරනවා කියන්නෙ නිකම්ද...

වෙලාව රෑ අටට විතර ඇති. මහ රෑ යාමේ නොවුනත් සද්දයක් බද්දක් නැති තරමට පරිසරය නිශ්ශබ්දයි.පුවක් ගෙඩියක් ගිරය මැද්දට තියලා කපද්දී එන " ටකස් "  සද්දය විතරමයි මට ඇහුනේ. ඒ ලොකු මාමා. පිළිකන්නෙ ඉඳගෙන බුලත් විටක් හපන්න ලෑස්තිය…

" කවා...ලා...විළඳ ජාති....ඇති කලත් රන් කූඩුවේ ගිරවා......

  දමා....ලා...යන්නෙ ඉඟිලී.....අම්මට#$%^^&& කෝ මේ වේ.....

පරිසරයේ නිහඬතාවය බිඳගෙන ඇහුනේ අමු තිත්ත කුණුහරුප වැලක්....

" බන්දුවා අදත් බීගෙන වගේ..පොඩ්ඩක් කෑගන්න අනේ කෑවනම් බීවනම් නිදා ගන්න කියලා. මේ දරුවත් ඉන්නවා. මේකා කුණුහරුප වපුරන්න ගත්තොත් විසුමක් නෑ අද ..."

කුස්සියේ වළං පිඟන් හෝදන ගමන් නැද්දා මාමට ඇහෙන්න එහෙම කිව්වේ බන්දුගේ කට ගැන දන්න හින්දම වෙන්න ඇති. බන්දුගේ සද්දේ මාමලාගේ ගමට අලුත් දෙයක් නෙමේ. මටත් අලුත් දෙයක් නෙමේ. මාමලාගෙ ගෙදර ගිය හැම දවසකම..මට බන්දුගේ ඔය සද්දෙත්...කුණුහරුපත්...ගෝරණාඩුවත් ඇහිලා තියෙනවා.බුලත් හපේ හක්කෙ රඳවගෙන..කාරලා කෙල පිඩක් මිදුල කෙලවරට විසික් කරලා .... මාමා ගේට්ටුව දිහාට ඇදුනා. බන්දු උන්නේ මාමලාගෙ වත්තට එහා වත්තේ..

" මේවද යකෝ කන්න තියෙන්නේ ?? "

" නැතුව ඉතින් මට බුරියානි හදන්නද කියන්නේ ? හම්බ කරන එකත් කනමදයා වගේ බොනවා මදිවට..එනවා මෙතන... "

" ඇයි හු#$%% මේවා කන්න පුළුවන්ද ... ?

" කන්න බැරි නම් නිකා ඉඳපන්.. මෙතන බීල ඇවිත් මළවදේ.... "

" මොකා...ක් කිව්වේ උඹ....?  බීල ඇවිත් ? කවුද හු@#$%$% බීලා ආවේ " ?

බන්දුලාගෙ ගේ පැත්තෙ එක සීරුවට සද්දේ..ඒ සද්දේ මැද්දෙම ඔන්න මාමා හයියෙන් කෑ ගහනවා...

" බන්දූ..... කෑවනම් බිව්ව නම් සද්ද නැතිව නිදා ගනින්....මේ අහල පහල අපිට පාඩුවේ ඉන්න දීලා..."

බන්දු නෙමේ එතැනින් එහාට වචනයක් වත් කියන්නෙ.. සද්දෙ එදාට විතරක් ඉවරයි.

බන්දුගේ නියම නම බන්දුල. හැමෝම කිව්වේ බන්දු කියලා. බන්දු රස්සාව හැටියට කලේ කුලී වැඩ. අහුවෙන ඕනේ කුලියක් කරලා දවසට හොයා ගන්න කීය හරි වියදම් කලෙත් කසිප්පු බොන්නයි මස් කන්නයි. බන්දු කියන්නෙ මස් වලට පුදුම විදියට පෙරේත මිහිහෙක් කියලා කියන්නෙත් බන්දුගේ බිරිඳ කුමාරි අක්කා. බන්දු නිකවැරටිය පැත්තේ මනුස්සයෙක්ලු. කොහෙන් කොහෙන් හරි කුලියාපිටිය පැත්තෙ ඇවිත් කුමාරි අක්කව කසාද බැඳගෙන එහෙම පදිංචි වෙලා...

අපේ ලොකු මාමට තිබුනා ගඩොල් පෝරණු කීපයක්. ඒ දවස්වල බන්දු වැඩ කලෙත් එතැන. නිවාඩු කාලෙට මම මාමලාගෙ ගෙදර ගියාම...ගඩොල් පෝරණුවලට ගිණි දාන මහ රෑ ජාමේ මාත් ඇහැරිලා ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මහන්සි වෙන වැඩක් උනත් හරිම විනෝදජනකයි. නැද්දා ලඟ වාඩිවෙලා ඉඳගෙන එයාලා කියන " ඒ කාලෙ කතා " අහගෙන පුච්චාපු මඤ්ඤොක්කා කොච්චි සම්බෝල එක්ක කන එක තමා මගේ රාජකාරිය. ඔය පෝරණු ගිණි දෑම හොඳ පලපුරුදු කෙනෙක් තමා කරන්නේ.ඒ රාජකාරිය අකුරටම කලේ බන්දුගේ මාමාණ්ඩියා උන නිකුලස් සීයා. නිකුලස් සීයට ගමේ අය කිව්වේ " පචෝරිස් " කියලා. මොකද වචන දහයක් කතා කලොත් නමයක්ම බොරු. (උන්දා කියාපු අතේ පැලවෙන පච ටිකක් වෙන දවසක කියන්නම්කෝ )

බන්දුයි නිකුලස් සීයයි අපේ ලොකු මාමගෙ ගඩොල් පෝරණුවල එකට වැඩ කලත් ජම්මාන්තර වෛරක්කාරයෝ. දෙන්නට දෙන්නව පේන්න බෑ. නිකුලස් සීයා මොන තරම් පච ඇද බෑවත්, බොහෝම අහිංසක විදියට ගමේ ජීවත් වෙන කෙනෙක් කියලා කිව්වේ අපේ මාමා. හැමෝ එක්කම බොහෝම සුහදයිලු. අක්කර බාගයක විතර පොල් ගස් තියෙන ඉඩමක, එක කෙලවරක නිකුලස් සීයලාගේ පොඩි ගෙදරත්...වෙල පැත්තට වෙන්න තිබුන ලොකු කජු ගහක් පාමුල තියෙන කටු මැටි ගහපු බන්දුලාගෙ ගෙදරත් තිබුනා. බන්දුගේ බේබදු කම හන්දම කුමාරි අක්කා ජීවත් උනේ බොහෝම අග හිඟ කම් මැද්දේ. කොයි වෙලාවෙත් දුවගෙන ඇවිත් අපේ නැන්දාගෙන හාල් ටිකක් ඉල්ලාගෙන දුවන පුරුද්දක් කුමාරි අක්කට තිබුනා. ඒ නැති බැරි කම හින්දමයි කියලා දන්න අපේ නැන්දා ලඟත් කවදාවත්ම " නෑ- බෑ " කියන වචන දෙක තිබුනෙත් නෑ.

මේ බෑණගෙයි මාමණ්ඩියගෙයි රණ්ඩුව ගමේ අයට නම් අලුත් දෙයක් නෙමේලු. මාසයකට සැරයක් පොල් කඩන්න ගත්තම තමා රණ්ඩුව උත්සන්න වෙන්නේ. බන්දුලාට වත්තේ කොණක ඉන්න දීලා තිබුනත්..ඒ කොටසේ ගහකොලවල බුක්තිය වින්ඳේ නිකුලස් සීයලු. මේ අරාවුල නිසාම බන්දු බීලා එන හැම දවසකම නිකුලස් සීයා එක්ක රණ්ඩුවක් අල්ලන එකත් පුරුද්දක්ලු.රණ්ඩුව වචනයෙන් විතරක් නම් මදෑ... වෙරිය හොඳටම වැඩි දවස්වල බන්දු පිහියකුත් අරන් නිකුලස් මාමා පස්සෙ පන්නනවලු " අදනම් මම තෝව බාවනවා " කියලා. ඔය පිහියක් අරන් දිව්වට බන්දු චන්ඩියෙක් නෙමේ කියලා දන්න නිකුලස් මාමා සත පහකට ගණන් නොගෙන කර ඇරලා පාඩුවේ ඉන්නවලු.. (මිනිස්සු කොහොමත් බී ගත්තම හරි චණ්ඩිනේ...:)

ඒ විතරක්ද..බන්දු බීගෙන ඇවිත් කුමාරි අක්කට හොඳටම ගහනවලු. කුමාරි අක්කා කරන්නෙ දුවල ගිහින් අර කජු ගහට නගින එකලු. බීගෙන හතර ගාතේ වැනෙන බන්දු කොහෙද ගස් නඟින්නේ ... කුමාරි අක්කගෙ හත් මුතු පරම්පරාවේම අම්මා මුත්තා සිහි කර කර බනින්න ගත්තම ඕවා ඉතින් නිකුලස් සීයාලාටත් ඉවසන්න පුළුවන්ද හමදාම.

එදා බ්‍රහස්පතින්දා දවසක්.බ්‍රහස්පතින්දා කියන්නෙ කුලියාපිටියේ පොල දවස. ඒ පැත්තෙ කුලී වැඩ කරන අයට නිවාඩු. අපේ මාමාත් ගඩොල් පෝරණුවල වැඩ කරන අයගේ සුමාන පඩි එහෙම බේරලා පොලේ යන්න පිටත් උනා. මාමලාගෙ ගේ ඉස්සරහා තියෙනවා මහා විශාල සියඹලා ගහක්. ඒකෙන් සියඹලා ගෙඩි පහ හයක් ඇහිඳගෙන කන ගමන් මම ඒ කිට්ටුව තිබුන පිඳුරු ගොඩ ලඟ වාඩි වෙලා උන්නා.වෙලාව දවල් 1ට විතර ඇති. එක පාරටම බන්දුලාගෙ ගෙවල් පැත්තෙන් ඇහුනේ කුමාරි අක්කගෙ විලාප සද්දේ...

" අයියෝ.....කවුරුත් නැද්දෝ....අනේ මේ බලන්නකෝ බන්දු මැරිලා...අයියෝ...බන්දු මැරිලා..."

ඇහුන විලාප සද්දෙන්  කලබල උන අපේ නැන්දා.. මාවත් ඇදගෙන දිව්වේ බන්දුලාගෙ ගෙවල් පැත්තට. ලොකු මාමලාගෙ ගෙදරට දකුණු පැත්තේ තිබුන ගෙදර මාමත් අපේ පස්සෙන් දුවගෙන ආවා. නිකුලස් සීයලාගෙ  පිළිකන්න පැත්තෙ ඉඳන් කුමාරි අක්කා කෑ ගහනවා. අපි දිව්වේ ඒ පැත්තට. මොනවා බලන්නද... වෙන්න් ඕනෙ ඔක්කොම ඒ වෙද්දී වෙලා ඉවරයි.

නිකුලස් සීයලාගේ ගේත් කුස්සියත් මැද්දෙන් තිබ්බ කොටසක බන්දු මුනින් අතට වැටිලා උන්නා. කුමාරි අක්කා ලේ වලින් පෙඟුන බන්දුගේ ඇඟේන් හොල්ලන ගමන් විලාප දෙනවා. ඒ කිට්ටුවම නිකුලස් සීයා බිම ඇන තියාගෙන … ලේ වැදිච්ච උල් පිහියකුත් අතේ තියාගෙන ඈත වෙල් යාය දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. බන්දුගේ ඇඟෙන් ගලාගෙන ගිය ලේ පාර මැටි පොළොවට උරාගෙන ලොකු ලේ පැල්ලම් විතරක් ඉතුරු වෙලා..

මාව පැත්තකට කරපු  අපේ නැන්දයි තව මාමා කෙනෙකුයි බන්දුට පණ තියෙනවද බැලුවේ ඉස්පිරිතාලයට අරන් යන්න. ඒ මාමා කියපු හැටියට නම් ඒ වෙද්දී බන්දුගේ ඇඟත් සීතල වෙලාලු. ඒ කියන්නෙ බන්දු මැරිලා ටික වෙලාවක් ගිහින්. කුමාරි අක්කගෙ විලාපේ සද්දෙට ගමෙන් බාගයක් විතර එතැනට පිරුණා. ඒ අස්සෙන් කවුරුම හරි පොලීසියටත් කතා කරලා.

ටික වෙලාවකින් ආපු පොලීසියෙන් නිකුලස් සීයව අත් අඩංගුවට අරන් ප්‍රශ්ණ කලා. පොලීසියෙන් ආවට පස්සෙ තමා මුනින් අතට වැටිලා උන්න බන්දුව අනිත් අතට හැරෙව්වේ...අම්මෝ...ඒ මූණ මේ දැනුත් මට පේනවා වගේ.. බන්දුගේ මූණ බලන්න බෑ. මැල්ලුම් ලියලා වගේ පිහියෙන් කපලා දාලා. කට...නහය..ඇස් දෙක..ඒවා ලියලා දාලා වගේ..පුංචි කමට මාත් බයක් හැකක් නැතුව ඒ දිහා බලාගෙන උන්නා. උර හිසටත් කීප සැරයක් පිහියෙන් ඇණලා..

නිකුලස් සීයා පොලීසියට දුන්නු කට උත්තරයේ හැටියට ඒ සිද්දිය වෙලා තියෙන්නෙ දවල් දොළහට විතර ලු. අපේ මාමාගෙන් සුමානේ පඩි සල්ලි ඉල්ලාගෙන බන්දු කෙලින්ම ගිහින් තියෙන්නේ කසිප්පු බොන්න. කසිප්පු වඩි දෙක තුනකින් හොඳ හැටි සප්පායම් වෙලා මස් රාත්තලකුත් කිහිල්ලෙ ගහගෙන වෙල් නියර දිගේ බන්දු ගෙදර ඇවිත්. ඒ එද්දී කුමාරි අක්කා ගෙදර නෑ.ගෙදරට අඩුම කුඩුම ටික ගන්න පොළට ගිහින්. ඒ අස්සේ සුපුරුදු පරිදී මාමගෙයි බෑණගෙයි ගෝරණාඩුවත් පටන් අරන්. බහින් බස් වීම වැඩිවෙද්දී වෙනදා වගේම උල් පිහියකුත් අරන් බන්දු නිකුලස් සීයගෙ පස්සෙන් පන්නන්න අරන්...

මනුස්සයෙකුගෙන් වෙන හිරිහැර කරදර හැමදාමත් ඉවසන්න පුළුවන්ද...? නිකුලස් සීයාට එදා හිතෙන්න ඇති මේකෙ ඉවරයක් තියෙන්නෙ ඕනෙ කියලා. මරු විකලෙන් වගේ බන්දුගේ අතේ තිබ්බ පිහිය උදුරාගෙන උර හිසට ඇණලා. සමහර විට මරන්න හිතාගෙන නෙමේ වෙන්න ඇති. පිහිපාර වැදුන ගමන් වෙරි මරගාතේ උන්න බන්දු අර දෙබුක්ක මැද්දේ ඇදන් වැටුනම...නිකුලස් සීයට බන්දුගේ තරහා මරහා ඔක්කෝම එක සැරේට හිතට එන්නැති. ආවේගයෙන් බන්දුගේ මූණ හරහා ගිය පිහිපාර නැවතිලා තිබුනේ...බන්දුගේ හුස්ම ටිකත් නවත්තලා...

මළගෙදර වැඩ කටයුතු හැමදෙයක්ම උනේ ගමේ මිනිස්සුන්ගේ වියදමින්. අපේ ලොකු මාමා මූලික වෙලා මරණයේ වැඩ කලා. අර මම කලින් කිව්වා වගේ බන්දු බී ගත්තම චන්ඩියෙක්..තිරිසනෙක් උනාට, නොබී ඉන්න වෙලාවට උපාසකයෙක් වගේ ඉන්න එක ගැන ගම්මු දන්න හන්දා නෑ බෑ නොකියා මරණේ වැඩ කරන්න උදව් උපකාර කලා කියලා තමා අපේ මාමා කිව්වේ..

මිනිස්සු කොච්චර අහිංසක උනත් හැමදාම හිරිහැර ඉවසන්නෙ නෑ. ඉවසන්න බෑ. එක දවසක්ද දෙකක්ද...බන්දු බීගෙන චන්ඩියෙක් වෙන්න ගිහින් නිකරුනේ මැරුම් කෑවා..

පලි.

මේ සිදුවීම වෙද්දී මට අවුරුදු 13ක් විතර ඇති. අපේ ලොකු මාමට දරුවෝ උන්නේ නෑ. හැම ඉස්කෝලේ නිවාඩුවකටම මාමා ඇවිත් මාව කුලියාපිටියේ ගෙදර අරන් ගියා. ඒ වගේ කාලෙක තමා මේ සිද්දිය උනේ. බන්දු බී ගත්තම ඔය විදියට හැසිරුනත්...අනෙක් වෙලාවට බොහෝම අහිංසක තාලෙට උන්නු මනුස්සයෙක්. ගෙදර ගහෙන් දිවුල් ඇහිදන් ඇවිත් මට ගෙනත් දෙනවා. ඒත් ඉතින් අර අරක්කු සමහර මිනිස්සුන්ව තිරිසන්නු කරනවනේ..බන්දුත් අරක්කුවලින් තිරිසනෙක් උනා. නිකුලස් සීයා හිරේ ගියා. හිරේ උන්නෙ මාස පහක් විතර කාලයක්ලු. හැම තිස්සේම කල්පන කර කර උන්න නිකුල්ස් සීයාට පපුවේ අමාරුවක් හැදිලා හිරේම මළා කියලා මට අපේ ලොකු මාමා කිව්වා.. ඒ විතරක්ද කුමාරි අක්කලාගෙ අම්මා එහෙමත් නැත්තම් බන්දුගේ නැන්දම්මා නිකුලස් සීයා මැරිලා ටික දවසකින්ම උන්දැත් මළා ලු..බන්දුගේ සිද්දියෙන් ඒ පවුලම විනාස උනා...

තිරිසනුන්ගේ හෝරාවේදී... ඇගේ ඉරණම....

මට තාම මතකයි මම ඉස්සරවෙලාම ඉරේෂාව දැක්ක දවස..ඒ ගමේ ඉස්කෝලේ එක වසරේ අලුත් පංතියට ළමයින් බාර දුන්න දවසෙදී. පංතිය මැද්දෙ තිබුන අලුතින් තීන්ත ගාපු පුටුවල ළමයින් වාඩි කරවපු අම්මලා තාත්තලා පංතියෙන් එළියට යද්දී සමහර ළමයින් කෑ ගගහා අඬනවා. තවත් සමහර අය ඇස් ලොකු කරගෙන ඒ දිහා බලාගෙන ඉදලා... අඬන්න ගන්නවා. ඉරේෂා උන්නේ මට එහා පැත්තේ. පංති භාර ගුරුතුමිය ඇවිත් ළමයින්ම සනසන්න හුඟාක් දේවල් කියනවා උනත්... ගුරුතුමියගේ කටහඬ යටපත් කරගෙන අඬන සද්දය මතුවෙනවා…..

පුංචි කලෙදි  ඉඳන්ම අම්මගේ උණුහුම අස්සෙම හැදෙන්න වැඩෙන්න මට බැරි උන හින්දම වෙන්නැති...මට නම් අඬන්න තරම් දුකක් ඇතිවෙලා තිබ්බෙ නෑ. මම මට කිට්ටුවෙන්ම උන්න ඉරේෂා ලඟට ගිහින් එයාගෙ අතකින් අල්ලා ගත්තා. ඉරේෂාගේ ඇස් වලින් රූටලා ගිය කඳුළු වලින් කම්මුල් වල තවරලා තිබුන පුයර තට්ටුවල රටා ඇඳිලා... නාසයෙන් බේරෙන හොටු එක අතකින් පිහිදාගෙන ... ඉරේෂා මා දිහා බලලා ඇඬිල්ල නැවැත්තුවා....

එදා ඉඳන් ඉරේෂා පංතියේදී උන්නේ මා ලඟ..අපේ ගෙවල් වලට හුඟාක් කිට්ටුවෙන් තමා ඉරේෂාගේ ගෙවල් තිබුනේ. ඉස්කෝලේ ඇරුනම ඉරේෂාගේ අම්මා එනවා එක්ක යන්න..මාත් එන්නෙ එයාලා එක්කමයි.. ඉරේෂා බුද්ධි මට්ටම අඩු දරුවෙක්. පංතියේ උගන්වන කිසිම දෙයක් එකවර අල්ලා ගැනීමේ හැකියාවක් ඉරේෂාට තිබුනේ නෑ. එකම දේ දහපාරක් විතර කියලා දුන්නම යන්තමට අවබෝධ කරගත්තත්...අනිත් ළමයින් එක්ක කිට්ටු වෙන්න වත් ඉරේෂාට පුළුවන් උනේ නෑ... යමක් කියලා දීලා ඉරේෂාවත් ඇදගෙන යන්න මට ඕනෑ කම තිබුනත්...ඉරේෂාට එහෙම කරන්න බැරි උනා..

දෙක වසර පංතියේදී ඉරේෂාට දෙක වසරෙම තව අවුරුද්දක් ඉන්න උනා..එතැනින් මම ඉරේෂාගෙන් ඈත් උනා. පංතියෙන් පංතිය අපි ඉස්සරහට යද්දී ඉරේෂා හුඟක් වෙලාවට එකම පංතියේ අවුරුදු කීපයක් උන්නා…ශිෂ්‍යයත්ව විභාගය පාස් වෙලා මම ගමේ ඉස්කෝලෙන් අයින් වෙලා බාලිකාවට ඇතුල් උනාට පස්සෙ ඉරේෂාව දකින එකත් නැති උනා...අලුත් පාසලේ අලුත් යෙහෙළියන් මැද්දෙදී මට ඉරේෂාව අමතක වෙලා ගියා...

කාලය ගෙවෙන තාලය එක්ක අපි ලොකු මහත් වෙලා උන්නා. ඉරේෂා ගෙවල් කිට්ටුව උන්නත්...කුඩා කාලයෙන් පස්සෙ අපි අතරේ ආශ්‍රයක්..මිතු දමක් ඇති උනේ නෑ... ඉරේෂා දෙමාපියන් එක්ක යන එන අතර තුරදී දැක්කම සිදුවෙන පුංචි පුංචි කතා බහකට විතරක් සීමා උනා. කොළඹ නැවතිලා රැකියාව කරන්න ගත්තම...ගමත් එක්ක තියෙනෙ සම්බන්ධය තව තවත් අඩුවෙලාම ගියා..

************************************************************************

ගමේ ගෙදර ගේට්ටුවට යාබදව තියෙන දෙළුම් ගහ එතැන හිටෙව්වේ මම..ඒ අවුරුදු කීපයකට කලින්. දැන් ඒ ගහ ලොකුයි විතරක් නෙමේ වාරේ අවාරේ දෙකේදීම ගෙඩිවලින් අතු බර වෙනවා... පහුගිය දවස්වල ඇද වැටුන වැස්සට ගහේ තිබ්බ දෙළුම් මල් ටික ඔක්කොම නටුවෙන් ගැලවිලා බිමට වැටිලා..මම ඒ දිහා බලාගෙන උන්නේ හුඟාක් දුකින්... ගේට්ටුව ලඟ නතර කරපු බයිසිකලයේ ශබ්දය ඇහිලා මම ඒ දිහා බැලුවා...එතැන උන්නේ ඉරේෂාගේ තාත්තා...

" දුවව දැක්කෙ කාලෙකට පස්සේ..."

ඉරේෂාගෙ තාත්තව දැක්කෙත් කාලෙකට පස්සෙ...

" රස්සාව හන්දා ගෙදර වැඩිය එන්න වෙන්නෙ නෑනෙ මාමේ...ඉතිං කොහොමද ?..."

මම ලෙංගතු කතාවකට මුල පිරුවා...

" ඔහේ ඉන්නවා දුවේ...අපිට උන කරදරය දන්නවා ඇතිනේ..."

" කරදරය ?..ඒ මොකද්ද මාමේ ?..."

" ඇයි දුවේ අම්මා කිව්වේ නැද්ද ?..."

" අනේ නෑ මාමේ..මට අම්මා එහෙම දෙයක් ගැන කිව්වේ නෑ..අමතක වෙන්න ඇති.. මොකද්ද  මාමේ උනේ....හැමෝම හොඳින් නේද ?..."

මම එහෙම කිව්වම ඉරේෂාගෙ තාත්තා පාරේ ඈත කෙළවරටම ඇස් දෙක දිවෙව්වා..

" පාරේ කතා කරන්න බෑනෙ මාමේ...එන්න ගෙට...තේ එකක් බොන ගමන් කතා කරමු..."

ඉරේෂගේ තාත්තගේ හදවතේ හැඟීම් තේරුම් ගන්න මට අමාරු උනේ නෑ... මොකද්දෝ දුකක් හිත පුරෝගන ඉන්න වග මට තේරුනා..

මගේ ආරාධනාව සතුටින් බාර අරගෙන ඉරේෂාගේ තාත්තා ගේට්ටුව ලඟ තියෙන රෙඩ් ෆාම් ගහකට බයිසිකලය හේත්තු කරලා ගේ පැත්තට ඇවිදගෙන ආවා...ඔහුට වාඩි වෙන්න සලස්සලා මම කලේ ඉක්මනින් තේ කෝප්පයක් පිළියෙල කරන එක... ඒ අතර තුර අපේ අම්මා ඉරේෂාගේ තාත්තා එක්ක කතාවට වැටිලා උන්නා..

හදාගෙන ආව තේ කෝප්පය දෝතින්ම පිළිගන්නවලා...ඒ ලඟම තිබුන පුටුවෙන් මමත් වාඩි උනා...

" අපිට උන කරදරය අහස පොළොව උහුලන්නෙ නෑ දුවේ...ඒත් ඉතින් දැන් මොනවා කරන්නද...? "

ඉරේෂාගෙ තාත්තා කතාව පටන් ගත්තේ ඒ විදියට…

අඩු පාඩු කම් මැද්දේ අමාරුවෙන් ජීවත් උන පවුලක් උනත් දරුවන්ට බොහෝම ආදරය කරන දෙමාපියන් තමා ඉරේෂාට උන්නේ... වැඩිමහල් පිරිමි දරුවන් දෙන්නට පස්සේ ඉපදුන ඉරේෂා බුද්ධියෙන් අඩු දරුවෙක් නෙ... ඒ නිසාම නිසාම ඉගෙනීමත් අතරමඟ නැවතිලා...ඉරේෂාගේ වැඩිමල් සහෝදරයා මැද පෙරදිග රැකියාවක් කරලා ඇවිත් විවාහ වෙලා පදිංචි වෙලා ඉන්නෙත් ඉරේෂලාගෙ ගෙදරට කිට්ටුවමයි...තමන්ගේ සහෝදරයාගෙ ගෙදර තියෙන ලොකු රූපවාහිණී යන්ත්‍රයක් තමන්ගේ ගෙදර නැති එක ගැන ඉරේෂා ඉඳලා තියෙන්නෙ හුඟාක් කණගාටුවෙන්...

" ඔයත් රස්සාවක් කලා නම් ගන්න තිබුනා..."

ඉරේෂාගෙ අම්මා එහෙම කියලා තියෙන්නෙ විහිළුවට උනත්...ඉරේෂා...ඒ කතාව ගැන හුඟාක් හිතලා... එදා ඉඳන් ඉරේෂා දෙමාපියන්ට කරදර කරන්න අරන් තියෙන්නෙ තමන්ටත් රස්සවක් කරන්න ඕනෙ කියලා.ඒ වෙද්දී ඉරේෂාගෙ වයස අවුරුදු 22ක්...

ගෙදර ඉඳන් කිලෝ මීටර් තුනක විතර දුරින් තියෙන ඇඟුළුම් ආයතනයකට ඉරේෂාගෙ තාත්තා ගිහින් තියෙන්නෙ ඉරේෂාගෙ කරදරය හන්දාමයි ... අදාල ඇඟුළුම් ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂවරයා මුණ ගැහිලා ඉරේෂාගෙ සැබෑ තත්වය ඔහුට පැහැදිලි කරලා  ආයතනයේ කුමන හෝ රැකියාවක් ඉරේෂාට ලබා දෙන්නැයි ඉල්ලලා තියෙන්නෙ ඉරේෂාගෙ සියුමැළි බලාපොරොත්තු තාත්තා කෙනෙක් විදියට ඉරේෂාගෙ තාත්තටත් දැනුන නිසාම වෙන්න ඇති. කරුණාවන්ත අධ්‍යක්ෂවරයා ඉරේෂාට රැකියාවක් ලබා දෙන්නට පොරොන්දු වෙලා..එතැන් පටන් ඉරේෂාට ඒ ආයතනයේ ඇසුරුම් අංශයේ ස්ථීර සේවිකාවක් විදියට රැකියාවක් ලැබිලා.. ඉරේෂාගෙ සියුමැලි හිතට මොන තරම් සතුටක් දැනෙන්න ඇතිද....

උදේම ඉරේෂාව බයිසිකලයේ නග්ගවාගෙන ඇඟුළුම් ආයතනය දක්වා ගෙනත් ඇරලීමත්...හවසට ආයෙමත් කැඳවාගෙන යෑමත් කරලා තියෙන්නේ ඉරේෂාගේ තාත්තා විසින්මයි. ඇඟුළුම් ආයතනයේ යෙහෙළියන් ඇසුර නිසාම ඉරේෂා යම්තාක් දුරට සමාජ ගත වෙන්නට පටන් අරන් තියෙන්නෙ ඒ අතරතුරේදීයි... තමා විසින් සොයා ගන්නා මුදල් අරපිරිමැස්මෙන් ඉතිරි කරගෙන ඉරේෂාගේ සියුමැලි හීනවල තිබුන මුදු කීපයක්...කුඩා රන් මාලයක්..බ්‍රේස්ලට් එකක්, ජංගම දුරකථනයක්…වගේ දේවල් අරගෙන තියෙන්නෙ හරිම ආශාවෙන්... කරේ දිලිහෙන කුඩා රන් මාලය නිතර දෙවේලේ කණ්නාඩියෙන් බලන්නත් ඈ පුරුදු වෙලා..තමන්ගේ රස්සාවෙන් හොයා ගත් මුදලින් ගත්ත ඒ දේවල් ඉරේෂාට මොන තරමක් වටින්නට ඇතිද...

තමාටම කියලා බයිසිකලයක් ගන්නත් ඉරේෂා සමත් වෙලා. තාත්තත් එක්ක පාරේ යද්දී හීන් සීරුවේ පාරේ වම් පැත්තෙන් යන්න ඉරේෂාගෙ තාත්තා කියලා දිලා තිබුන හන්දම තමාටම කියලා බයිසිකලය ගත්තට පස්සේ ඉරේෂා රැකියා ස්ථානයට යන්නෙ තනිවම.. හවස් වරුවේ ඉරේෂාගේ තාත්තා සුපුරුදු විදියට එනවා... ඒත් උදේට තනියම බයිසිකලයේ යන එක වැරැද්දක් වෙලා තිබුනා...කවුරුවත්ම දන්නෙ නැතුව..

මේ සිදුවීම සිදු උනේ හරියටම මාස හතරකට කලින් ඉරිදා දවසක...එදා ඉරේෂාටත් නිවාඩු. දහවල් ආහාරයෙන් පස්සෙ ඉරේෂාගෙ අම්මයි..තාත්තයි ඩිංගක් නිදාගෙන ඉන්නා අතරේ ඉරේෂාට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබිලා.ඈ දන්නා කියන අයෙකුගෙන්. ගෙදර කාටවත්ම නොකිය එම පුද්ගලයා සඳහන් කරපු ස්ථානයට ඉරේෂා ගිහින්... එතැනට ඉරේෂලාගෙ ගෙදර ඉඳන් කි.මීටර් එක හමාරක් විතර ඇති. ඒක විශාල පොල් වත්තක්... පාර දෙපැත්තෙම අක්කර ගනනාවක් පුරා තියෙන පොල් වත්ත හින්දම අහල පහල ගෙයක් දොරක්වත් නෑ …සියල්ල සිදුවී ඇත්තේ එතැනදීයි…

" ඉරේෂාව එක පිරිමි ළමයෙක් රවට්ටාගෙන ඉඳලා දුවේ...අපි දැනගෙන හිටියෙත් නෑ... කවදාවත් එහෙම දෙයක් වෙයි කියලා හිතුවෙත් නෑ... පොඩි ළමයෙක් වගේ හැසිරෙන විදියට පිරිමි ළමයෙක්ගෙ හිතක් අපේ ඉරේෂාට යයිද...ඒත් ඒ කොල්ලා ඉරේෂාව රටට්ටගෙන... සැරෙන් සැරේට සල්ලි එහෙම ඉල්ලාගෙන තියෙනවලු..අනේ පුතේ අපි දැනගෙන උන්නෙ නෑනේ....ආයෙම සැරයක් මොබයිල් එකක් අරන් දෙන්න කියලා. ඉරේෂා කියලා තියෙනවා සල්ලි නෑ කියලා. කොල්ලා බල කර කර ඉල්ලලා...ලැබිලා නැති තැන මෙහෙම කරන්න හිතන්න ඇති...."

නොවැඩුන මනසක් තිබුනත්, තරුණ කාලයේදී හිතේ ඇතිවෙන ආදර සිතිවිලි ඉරේෂාගෙ හිතෙත් පහල වෙන්න ඇති... නොවැඩුන ඒ මනස පුරාම ආදර සිතිවිලි ගලා ගන්නට ඇති..ඒ නිසාම ඉරේෂා අර පුද්ගලයාගේ කතා බහට රැවටෙන්නත් ඇති...

ඉරේෂාව මුණ ගැහෙන්නට ඉරේෂාගෙ පෙම්වතා යැයි කියා ගත්තු අර පිරිමි ළමයා ඇවිත් තියෙන්නෙ තනියම නෙමේ. තව පිරිමි දෙන්නෙක් එක්ක ත්‍රී වීල් එකකින්.  අර පාලු පොල් වත්තට ඉරේෂාව එක්ක ගිහින් බලහත්කාරයෙන්ම කරේ තිබ්බ මාල පොටත්...බ්‍රේස්ලට් එකත්...ජංගම දුරකථනයත් උඳුරාගෙන...ඉරේෂාගෙ නොවැඩුන මනස ගැන දන්නා හින්දම..ඒ අධමයා හිතන්න ඇති සන්තකය උඳුරාගෙන ගිහින් පාඩුවේ ඉන්න..

සියළු සන්තකය අරගෙන ගියානම්...නෑ ඒ අධම තිරිසනා එයින් නැවතී නෑ. ඉරේෂාගෙ බයිසිකලයත් උදුරාගෙන ඒ අධමයා එතැනින් ගිහින් තියෙන්නෙ ත්‍රී වීල් එකෙන් ඇවිත් උන්න තමාගේ යහළුවන්ට ඉරේෂාගේ ශරීරයත් බාර දීලා... විශාල පොල් වත්ත මැද්දට ඉරේෂාව ඇදන් ගිය හිතක් පපුවක් නැති ඒ තිරිසනුන් දෙන්නා ඉරේෂාව කීප සැරයක් දූෂණය කරලා... මේ තමාව දූෂණය කරනවා කියන හැඟීම වත් ඉරේෂාට අවබෝධ උනාද මන්දා... වේදනාවට කෑ ගහනවා ඇරෙන්නට කරන්නට දෙයක් තියෙන්න නැතුව ඇති. ආසාවේන් වියරු වැටුන මිනිස්සු දෙන්නෙක් එක්ක ඉරේෂා කොහොම ඔට්ටු වෙන්නද...

ඇති වෙනකල් ඉරේෂාගෙ ඇඟ උඩ දඟලාපු වනචරයෝ දෙන්නා ඉරේෂාව පොල් වත්ත මැද්දෙම දාලා යන්න ගිහින්... තමාට සිද්ධ උනේ මොනවද කියලා සිතිවිල්ලක් ඉරේෂාට තියෙන්නෙ නැතුව ඇති..  ඇයට දැනී තිබුන එක දෙය කායික වේදනාව පමණයි. කලවා දිගේ රුධිරය ගලා යද්දී ඇය අපහසුවෙන් ඇවිදගෙන ඇවිත්...පාර කිට්ටුවට..

පාරේ ගිය කාන්තාවක් ඉරේෂාව දැකලා තියෙන්නෙ මේ අතරයි... කලවා වලින් ලේ ගලන... ඇඳුම් ඉරී ගිය මේ ගැණු ළමයාට කරදරක් බව අර කාන්තාවට වැටහෙන්නට ඇති. ඉක්මනින් ලඟම තිබුන කඩයකට ඉරේෂාව එක්ක ගිහින් වතුර වීදුරුවක් බොන්නට දීලා සිද්ධ උනේ මොනවාද කියලා දැනගන්න උත්සාහ කලත්...පලක් වෙලා නෑ... තමාට සිද්ධ උන දේවල් ඉරේෂාට පැහැදිලි නැතිව ඇති... කායිකව දැනෙන වේදනාව..එක්කම දැනෙන බය හින්දම ඉරේෂා කතා නොකරන්න ඇති...අහම්බෙන් එතැනින් ගිය ඉරේෂාව දන්නා කියන කෙනෙක් අතේ ගෙදර පණිවිඩයක් යවන්න අර පිරිස උත්සුක වෙලා. ඉරේෂාගේ තාත්තා එද්දී සියල්ල සිද්ධ වෙලා ඉවරයි...

ඉක්මනින් ඉරේෂාව රෝහල් ගත කරලා..පොලීසියේ පැමිණිල්ලකුත් එක්කම..පොලීසිය වරදකරුවන්ව අල්ලා ගන්න උත්සාහ කලත් පලක් වෙලා නෑ. ඒ ඉරේෂා කිසිම දෙයක් කියන්නෙ නැති නිසා..අන්තිමේදී පොලීසියට නිර්නාමික දුරකථන ඇමතුමක් ලැබිලා..ඒ ඉරේෂා රැකියාව කරන ආයතනයේ ගැහැණු ළමයෙකුගෙන්...දුරකථන ඇමතුමෙන් ඉරේෂාගෙ වංචාකාර පෙම්වතා ගැන තොරතුරු කීපයක් සඳහන් කරලා තිබුන නිසා ඔහුව අත් අඩංගුවට අරගෙන...එතැනින් ඉරේෂාව දූෂණය කල නරුමයින් දෙන්නවත් අත් අඩංගුවට අරන්... අර ඉරේෂාව රවට්ටපු නරුමයා අඩු වයසින්ම කසාද බැඳපු එකෙක්...

තාමත් නඩුව විභාග වෙනවලු.. ඉරේෂා රැකියාව අත් හැරලා..නමුත් ඒ ඇඟුළුම් ආයතනයේ කරුනාවන්ත අධ්‍යක්ෂවරයා...ඉරේෂාට මාස් පතා වැටුපක් ගෙවනවාලු..ඒ විතරක් නෙමේ...නඩුවේ වියදම් දරන්නෙත් ඔහු විසින්මලු...

දැන් මොන තරම් නඩු කිව්වත් වැඩක් තියේයිද ? අර නරුමයෝ හිරේ විලංගුවේ වැටෙද්දී සියල්ල සිදුවී හමාරයි..තිරිසනුන් රජයන ලෝකයක... තිරිසන් ගති ඇති මිනිසුන් මැද්දේ අහිංසක ඉරේෂාගෙ ඉරණම ඒ විදියට විසඳිලා ගිහින්....

සිද්ධ උන දේට වරද පවරන්නෙ කාටද ? නොවැඩුන මනසක් තිබුන ඉරේෂාව රැකියාවකට යවා ඉරේෂාගේ ආශාව මල්පල ගනවලා දුන්න දෙමාපියන්ටද ?

ඉරේෂාගේ මානසීක මට්ටම කෙසේ වෙතත් සාමාන්‍ය තරුණියකට ඇති වෙන සිතුම් පැතුම් ඉරේෂාට ඇති වීම වරදක්ද ? එම මානසීක මට්ටමේදී ඇය රැකියාවක් කිරීම වරදක්ද  ? ආදරය ඈ තුල ඇති වීම වරදක්ද ?

හ්ම්ම්ම්ම් !

(සත්‍ය කතාවකි)